چقدر دوست داشتم یکی از من میپرسید

چرا نگاه هایت انقدر غمگین است..؟

  چرا لبخندهایت انقدر تلخ است...؟  

اما....

کسی نبود...

همیشه من بودم  ومن و تنهایی پرازخاطره  

ای بانوهستم

  باتویی که ازکنارم گذشتی وحتی یکبار هم نپرسیدی  

چرا...   

   چرا چشمانم همیشه بارانی است...